Ο Δήμος Ικαρίας με τη συνδρομή της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, παρουσιάζουν την εμβληματική ασπρόμαυρη ταινία του Στέλιου Τατασόπουλου «Κοινωνική Σαπίλα» του 1932, σε μια μοναδική προβολή με συνοδεία ζωντανής μουσικής με το κιθαριστικό σύνολο GUITARTE ENSEMBLE.
Θερινός Δημοτικός Κινηματογράφος
(Στον Άγιο Κήρυκο)
Τετάρτη 15 Ιουλίου στις 21:30
Είσοδος Ελεύθερη
Η ταινία "Κοινωνική σαπίλα" είναι η πρώτη ταινία κοινωνικού ρεαλισμού στην Ελλάδα. Έχει αποκατασταθεί από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος σε συνεργασία με την Documenta 14 και την Cinematek του Βελγίου.
Το Guitarte Ensemble δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες, το φημισμένο κιθαριστικό σύνολο που ίδρυσε και διευθύνει ο Νίκος Χατζηελευθερίου έχει ταράξει τα νερά της κλασικής κιθάρας στην Ελλάδα, με καινοτόμες προσεγγίσεις που διασχίζουν τα όρια της μουσικής και συνομιλούν με το θέατρο σκιών, την ποίηση, τον σύγχρονο χορό, το video art, ακόμα και τη μουσική για παιδιά.
Κάθε εμφάνισή του είναι μια ανοιχτή πρόσκληση σε πειραματισμό, σε νέες φόρμες αφήγησης και δημιουργικής έκφρασης.
Μέσα από ένα πρωτότυπο ηχητικό «παζλ», οι μουσικοί του Guitarte Ensemble συνθέτουν ένα μουσικό ρεύμα που διατρέχει την ταινία σε πραγματικό χρόνο: διασκευές έργων των Bach, Handel, Schoenberg και Britten συνομιλούν με λαϊκά και παραδοσιακά μοτίβα, φλερτάρουν με αυτοσχεδιασμούς και κινηματογραφικά «κλισέ», για να δημιουργήσουν μια οργανική μετα-όπερα, ένα τολμηρό μουσικό σχόλιο πάνω στο κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο της ταινίας.
Στη σύμπραξη αυτή συμμετέχει ο συνθέτης και κιθαριστής Αντώνης Νταχλί, ο οποίος υπογράφει δύο πρωτότυπες συνθέσεις, ειδικά γραμμένες για το πρότζεκτ, καθώς και τον σχεδιασμό συνοδευτικού ψηφιακού ήχου.
Οι έξι κιθαριστές του Guitarte – Νίκος Χατζηελευθερίου, Χρήστος Φάκλαρης, Μαρία Παπαμιχαήλ, Αλέξανδρος Καζάζης, Νίκος Μακρής και Αντώνης Νταχλί – φέρνουν στη σκηνή όχι μόνο την τεχνική αρτιότητα, αλλά και τη βαθιά συνθετική εμπειρία που απαιτεί ένα τέτοιο εγχείρημα.
Μια ταινία από το χθες – εξαιρετικά επίκαιρη σήμερα
Η «Κοινωνική Σαπίλα» (1932) του Τατασόπουλου θεωρούνταν χαμένη έως τα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν η Αγλαΐα Μητροπούλου και ο σκηνοθέτης εντόπισαν υλικά της ταινίας. Θεωρείται η πρώτη ελληνική ταινία κοινωνικού ρεαλισμού, μια ωμή καταγραφή της φτώχειας, της ανεργίας, της εκμετάλλευσης και του ταξικού αγώνα στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ένας φτωχός φοιτητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Ντίνος Βρισθένης (Στέλιος Τατασόπουλος), έχει εγκαταλείψει τις σπουδές του λόγω οικονομικών δυσκολιών και βρίσκεται σε αναζήτηση εργασίας. Καταφέρνει να προσληφθεί ως ηθοποιός σε ένα θίασο, όπου γνωρίζει και ερωτεύεται την πρωταγωνίστρια Νίκη (Δανάη Γρίζου). Όταν αυτή ενδίδει σε ένα βιομήχανο που της υπόσχεται λαμπρό μέλλον, ο Ντίνος, απογοητευμένος, εγκαταλείπει το θέατρο. Η φτώχεια θα τον οδηγήσει στις γραμμές του προλεταριάτου και θα γίνει καπνεργάτης προκειμένου να κερδίσει τα απαραίτητα προς το ζην. Εκεί, έρχεται αντιμέτωπος με την εκμετάλλευση των εργατών, συμβάλλει στην ίδρυση του συνδικάτου και ηγείται του αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, αδιαφορώντας για τις ανηλεείς διώξεις της αστυνομίας. Φυλακίζεται και όταν βγαίνει απαρνείται το παρελθόν του και αποφασίζει να πολεμήσει την κοινωνική σαπίλα.
Share this post
