Ο Σπύρος Πούλης σε μια ειλικρινή και ενδιαφέρουσα συζήτηση μιλά για την πορεία του στο θέατρο, τη νέα του παράσταση και την εμπειρία της περιοδείας. Αναφέρεται στις προκλήσεις της δουλειάς, στην προετοιμασία ενός ρόλου, στη συνεργασία με τους ανθρώπους της σκηνής και στη σχέση ανάμεσα στην επαγγελματική και την προσωπική ζωή. Μια συνέντευξη με αλήθειες, εμπειρίες και σκέψεις
«Πώς βλέπετε τον ρόλο που υποδύεστε; Τι είναι αυτό που σας έχει κάνει περισσότερο εντύπωση στο έργο και σας έχει κερδίσει ως ηθοποιό;»
Σπύρος Πούλης:
Ο ρόλος μου έχει πολύ ενδιαφέρον γιατί έχει τις δυσκολίες του, αλλά έχει και πολύ χιούμορ. Αυτό μου αρέσει στους ρόλους. Δεν θέλω να είναι όλα εύκολα και προβλέψιμα. Θέλω να έχω πράγματα να ψάξω και να ανακαλύψω. Το έργο συνολικά με κέρδισε γιατί έχει ανθρώπους αληθινούς, καταστάσεις που μπορεί να τις έχεις ζήσει ή να τις έχεις δει γύρω σου και, κυρίως, γιατί μπορείς να γελάσεις αλλά ταυτόχρονα να αναγνωρίσεις και κάτι δικό σου.
«Η περιοδεία σιγά σιγά φτάνει στο τέλος της. Υπήρξαν στιγμές ή καταστάσεις που σας δυσκόλεψαν στην πορεία; Αν ναι, πώς τις διαχειριστήκατε;»
Σπύρος Πούλης:
Φυσικά και υπήρχαν δυσκολίες. Περιοδεία χωρίς κούραση δεν υπάρχει! Έχεις ταξίδια, αλλαγές, διαφορετικούς χώρους, άλλες ώρες, άλλες συνθήκες… και πρέπει κάθε βράδυ να βγεις στη σκηνή και να είσαι σαν να είναι η πρώτη παράσταση. Εκεί χρειάζεται επαγγελματισμός. Και βέβαια χρειάζεται να έχεις και καλή παρέα. Αν δεν γελάσεις λίγο με τους συναδέλφους σου, θα τρελαθείς! Εμείς περάσαμε πολύ όμορφα και αυτό βοήθησε να ξεπερνάμε και τις δύσκολες στιγμές.
«Υπάρχει κάτι που έχετε μάθει μέσα από τη δουλειά σας και τελικά σας έχει βοηθήσει και στην προσωπική σας ζωή;»
Σπύρος Πούλης:
Έχω μάθει να κάνω υπομονή. Ή τουλάχιστον προσπαθώ! (γέλια) Η δουλειά αυτή σε μαθαίνει να συνεργάζεσαι, να ακούς, να προσαρμόζεσαι και να καταλαβαίνεις ότι δεν γίνεται πάντα να περνάει το δικό σου. Και αυτό στη ζωή είναι πολύ σημαντικό. Επίσης, έχω μάθει να μη θεωρώ τίποτα δεδομένο. Κάθε δουλειά, κάθε παράσταση, κάθε συνεργασία είναι μια καινούργια εμπειρία.
«Υπάρχει η αντίληψη ότι η ζωή ενός ηθοποιού είναι συνδεδεμένη με τη “λάμψη” και τη δημοσιότητα. Πόσο εύκολο είναι να διαχειριστείτε αυτή την πλευρά της δουλειάς σας στην προσωπική, οικογενειακή και κοινωνική σας ζωή;»
Σπύρος Πούλης:
Εντάξει, η «λάμψη» είναι λίγο υπερβολική λέξη! (γέλια) Εμείς κυρίως τρέχουμε και δουλεύουμε. Η δημοσιότητα είναι μέρος της δουλειάς, αλλά δεν είναι η δουλειά. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει να είμαι συνέχεια μπροστά. Έχω τη δουλειά μου, την οικογένειά μου, τους ανθρώπους μου και θέλω να μπορώ να ζω φυσιολογικά. Άλλωστε, όταν κλείνουν τα φώτα της σκηνής, όλοι άνθρωποι είμαστε. Εκεί φαίνεται ποιος είσαι πραγματικά.
«Κάθε ρόλος έχει τις δικές του απαιτήσεις και χρειάζεται διαφορετικές δεξιότητες. Πώς προετοιμάζεστε όταν αναλαμβάνετε έναν νέο ρόλο; Υπάρχουν δεξιότητες που μπορεί να σας λείπουν και πώς δουλεύετε πάνω σε αυτές για να τις αποκτήσετε;»
Σπύρος Πούλης:
Πρώτα απ’ όλα διαβάζω πολύ το έργο. Θέλω να καταλάβω τον άνθρωπο που έχω να παίξω και όχι απλώς να μάθω τα λόγια μου. Μετά, μέσα στις πρόβες, αρχίζουν όλα να παίρνουν μορφή. Και φυσικά, αν ένας ρόλος χρειάζεται κάτι που δεν το έχω, το δουλεύω. Δεν γίνεται να πεις «εγώ αυτά δεν τα κάνω». Ο ηθοποιός πρέπει να είναι έτοιμος να δοκιμαστεί. Και μετά από τόσα χρόνια στη δουλειά, ακόμα μαθαίνω. Αυτό είναι και το ωραίο.
«Αν κοιτάξετε πίσω στην πορεία σας, ποια στιγμή της καριέρας σας θεωρείτε πιο σημαντική και γιατί;»
Σπύρος Πούλης:
Δεν μπορώ να πω μία. Έχω κάνει πολλές δουλειές, έχω γνωρίσει ανθρώπους που με έχουν επηρεάσει και έχω ζήσει στιγμές που δεν ξεχνιούνται. Νομίζω ότι σημαντικό είναι να κοιτάς πίσω και να λες «έζησα πράγματα που άξιζαν». Δεν είναι μόνο οι μεγάλες επιτυχίες. Είναι και οι συνεργασίες, οι φιλίες, οι παραστάσεις που μπορεί να μην έγιναν τεράστια επιτυχία αλλά σου άφησαν κάτι. Αυτά μένουν τελικά.
«Πόσο σημαντικές ήταν οι σπουδές στην επαγγελματική σας πορεία; Έχετε σπουδάσει κάτι άλλο, πέρα από την υποκριτική, που σας έχει βοηθήσει στη δουλειά σας; Και τι θα λέγατε σε έναν νέο άνθρωπο που ήρθε να σας δει στο θέατρο και σκέφτεται να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο;»
Σπύρος Πούλης:
Οι σπουδές είναι απαραίτητες, αλλά δεν φτάνουν από μόνες τους. Το μεγαλύτερο σχολείο είναι η δουλειά. Να πας σε πρόβα, να ακούσεις έναν πιο έμπειρο άνθρωπο, να κάνεις λάθος, να ξαναπροσπαθήσεις. Εκεί μαθαίνεις πραγματικά. Σε έναν νέο άνθρωπο θα έλεγα να το ψάξει πολύ καλά πριν αποφασίσει. Αν αγαπάει πραγματικά το θέατρο, να το κυνηγήσει. Αλλά να ξέρει ότι δεν είναι μόνο χειροκρότημα και φωτογραφίες. Έχει πολύ δουλειά, ανασφάλεια, αγωνία και πολλές φορές απογοήτευση. Αν όμως το αγαπάς, όλα αυτά τα αντέχεις. Γιατί όταν βγαίνεις στη σκηνή και βλέπεις τον κόσμο να γελάει, να συγκινείται ή να φεύγει έχοντας πάρει κάτι από σένα, λες «γι’ αυτό το κάνω». Και τότε τα ξεχνάς όλα.
Συνέντευξη: Χατζηιωαννίδης Σωτήρης
Επιμέλεια: Ράνια - Κλειώ Κουρή
Share this post
